Κάθε 15 του μήνα ένα νέο άρθρο.

15.04.2026

Πανσέληνος… μόνο εσύ και εγώ…
Από όλα τα σημεία αυτού του μάταιου κόσμου κι αν την κοιτάξεις είναι το ίδιο. Το τοπίο αλλάζει και οι αγκαλιές. Τότε ήταν γεμάτη με σένα. Τώρα είναι άδεια…
Ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου για να την κλείσω στην αγκαλιά μου. Κλείνω τα μάτια και τη σφίγγω. Νιώθω τη φωτεινότητά του να περνάει το σώμα μου με ελαστικότητα. Και τότε ακριβώς φωτίζεται το κενό  μου μυαλό.
Μ’ άφησες αλλά μόνο το φεγγάρι μπορεί να σε βρει. Να σε ξετρυπώσει.
«Ψάξε να τη βρεις», του ψιθυρίζω. «Πες μου αν είναι εδώ κοντά. Πού συχνάζει; Αν σε βλέπει με κάποιον άλλο αγκαλιά…»
Με βουρκωμένα μάτια ανοίγω τα χέρια και ξαπλώνω άτσαλα πάνω στην αμμουδιά. Αρχίζω να τρέμω. Είναι η υγρασία της θάλασσας ή κρύωσε ο καιρός ξαφνικά; Ή μήπως…
Ανασηκώνομαι ελάχιστα και κάθομαι ανακούρκουδα. Το τρέμουλο έχει δυναμώσει τόσο που κάνει τα δόντια μου να τρίζουν. Το στόμα μου έχει στεγνώσει. Τα χέρια μου έχουν ιδρώσει και η αρμύρα της θάλασσας είναι τόσο έντονη που με ζαλίζει. Τώρα νιώθω τα δόντια μου να χτυπούν δυνατά, λες και παίζουν καρσιλαμά.
Μόνο το φεγγάρι ακούει τη φωνή μου που βρίσκεται εκεί στο βάθος και με κοιτάζει.
Θυμάσαι Μαρία;
Πόσα και πόσα καλοκαίρια περιμέναμε αγκαλιασμένοι την πανσέληνο να ξεπροβάλει στον ορίζοντα. Ανέβαινε σιγά – σιγά μέσα από τη θάλασσα και ένα μακρύ ασημένιο μονοπάτι απλωνόταν πάνω στην επιφάνεια μέχρι την ακτή. Κλείναμε τα μάτια και σκεφτόμασταν να το διανύσουμε για να φτάσουμε στο φεγγάρι για να το αγκαλιάσουμε.
Και τώρα; Πού είσαι Μαράκι; «Εδώ». Και ακούγονται χαχανητά… ψευδαισθήσεις…
Μ’ άφησες μόνο μου ν’ αγναντεύω τη θάλασσα και το φεγγάρι. Τότε ούτε άκουγα ούτε μύριζα. Όλες μου οι αισθήσεις ήταν συγκεντρωμένες μόνο σε σένα. Τώρα; Είναι όλες στραμμένες προς το τοπίο. Τη θάλασσα, την παραλία και το ολόγιομο φεγγάρι. Η αύρα της θάλασσας είναι τόσο δυνατή που περνάει μέσα στο κορμί μου όχι μόνο από τα ρουθούνια αλλά, και από κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Και ακούω να κροταλίζει πάνω στα βότσαλα όταν γλύφει απαλά την ακροθαλασσιά.
«Εεεε», φωνάζω πάλι προς τα φεγγάρι. «Σε βλέπει στην αγκαλιά κάποιου άλλου; Πες μου… μη με λυπηθείς. Μόνο εσύ μπορεί να το ξέρεις αυτό… μη με λυπηθείς καθόλου…» και κλαίω…
Ντρεπόμουν να με δουν να κλαίω φίλοι και γνωστοί. Εδώ θα μοιραστώ αυτή την αδυναμία μου με το φεγγάρι. «Θα είναι το μυστικό μας», του ψιθυρίζω με λυγμούς.
Σηκώνομαι όρθιος και ανοίγω τα χέρια. Τα δάκρυά μου τρέχουν ποτάμι. Αρχίζω να χορεύω ζεϊμπέκικο στους ρυθμούς που κουδουνίζουν στο κεφάλι μου. Η δροσερή αμμουδιά όπως την αγγίζουν τα γυμνά μου πόδια με κάνει να κινούμαι ακανόνιστα. Σαν ξεχαρβαλωμένη κούκλα.
Ξαφνικά, μια παρόρμηση της στιγμής με κάνει να μπω στη θάλασσα. Να περπατήσω το ασημένιο μονοπάτι. Συνειδητοποιώ όμως κάποια στιγμή πως θα πνιγώ και σταματάω. Το νερό έφτασε στο πιγούνι μου. Στρέφω το βλέμμα μου προς την ακτή.
Πόσο μακριά περπάτησα; Ευτυχώς, έχει πανσέληνο και φωτίζεται γιατί αλλιώς θα χανόμουν. Τα δόντια μου τρίζουν πιο δυνατά. Γυρίζω ξανά προς το φεγγάρι. Του φωνάζω. Ανάθεμα αν κατάλαβε κάτι. Ούτε εγώ κατάλαβα. Σκόρπισα κάποιες συλλαβές με δόντια σφιγμένα. Γυρίζω και αρχίζω να κολυμπώ προς την ακροθαλασσιά.
Τα ρούχα μου είναι μούσκεμα. Τα δόντια μου εξακολουθούν να κροταλίζουν και το σώμα μου χορεύει στο ρυθμό τους. Η αρμύρα έχει ριζώσει στο στόμα μου και μου καίει τα μάτια. Η άμμος έγινε λάσπη δυσκολεύοντας τα βήματά μου.
Προσπαθώ να ζεσταθώ με τις σκέψεις μου. Χαζός είμαι; Στρέφω το βλέμμα μου στο φεγγάρι. Ήρθε πιο κοντά και έχει θλιμμένη όψη. «Γιατί με λυπάσαι;» του φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. «Εεε», φωνάζω. «Γιατί;» ψιθυρίζω και πέφτω στα γόνατα ακουμπώντας το μέτωπό μου στην αμμουδιά. Προσεύχομαι. Λέω όσες προσευχές ξέρω.  Τι παράλογα πράγματα ζητάμε ορισμένες φορές με τις προσευχές μας; Δεν ξέρω τίποτα. Χειροπιαστό έχω μόνο ένα αντίο. Ένα ξερό κι έρημο αντίο. Και έφυγε. Δε μου άφησε περιθώρια σκέψης.  Δεν μου έδωσε τη δυνατότητα ν’ απαντήσω σ’ ερωτήματα. Γιατί; πώς; πού; με ποιον;
Με ποιον; «Τι είναι αυτά που λες;» ακούσω μια φωνή. Σαν μια ριπή ανέμου. Το φεγγάρι…. Το φεγγάρι μου μίλησε.
Πλησιάζω την ακροθαλασσιά αλλά δε βουτώ στη θάλασσα. Στέκομαι εκεί όρθιος και παρατηρώ το φεγγάρι. Μαζεύω τα μάτια μου. «Μ’ ακούς; Το ξέρω ότι μ’ ακούς» μου απαντάει το μουρμουρητό κυμματάκι της θάλασσας.
«Ψάξε να τη βρεις. Ψάξ’ την. Για μένα. Μόνο εσύ μπορείς, λέγοντάς της πως δε θ’ αντέξω δε θα μπορέσω να ζήσω χωρίς αυτήν. Να μπεις στον δρόμο της και να της δείξεις πως θα γυρίσει πίσω. Κι αν αρνηθεί, μη αφήσεις τον ήλιο να ξημερώσει! Άσε με στην ομορφιά σου να χαθώ…»
Νιώθω ένα σφίξιμο στον ώμο και ανοίγω τα μάτια. Το Μαράκι μ’ έχει σκεπάσει, ενώ με πήρε ο ύπνος στο μπαλκόνι. Στο βάθος η πανσέληνος και στο ραδιόφωνο παίζει ο Αντώνης Ρέμος, το φεγγάρι μου.

15.03.2026

Απόσπασμα από το βιβλίο μου πόσο Έλληνας είσαι; Εκδ. Φυλάτος

Ξυπνάει ζαλισμένος και κουλουριασμένος μαζί με την κουβέρτα του. Προσπαθούσε εδώ και μέρες να ζήσει μέσα στην άβυσσο των ονείρων του. Το κρύο και βροχερό κλίμα παγώνει τα πάντα. Τη φύση, τις σκέψεις, τις συνειδήσεις, την κάθε υλική και πνευματική ύπαρξη. Σηκώνεται από το κρεβάτι του και στοχάζεται την Ελλάδα. Η μοναξιά του, τον αφήνει να ζει και να πεθαίνει κάτω από την ίδια στέγη, ανάμεσα στους ίδιους τοίχους, χωρίς την παραμικρή αίσθηση της ζεστασιάς και της αγάπης. Ντύνεται γρήγορα και βγαίνει στους δρόμους. Κινείται γοργά ανάμεσα στους ανθρώπους, κουκουλωμένος σαν κι αυτούς, προσπαθώντας να καλυφθεί από το κρύο και την ισχυρή βροχή που πέφτει συνεχόμενα από χθες το μεσημέρι. Ελαφριά καμπουριασμένος περπατάει κοιτώντας κάτω, ενώ η δυνατή βροχή του κάνει
μασάζ στο σβέρκο.

15.02.2026

Η μαγεία της δημιουργίας που δεν αντιγράφεται

Η λίστα, δυστυχώς, όλο και μεγαλώνει. Θα γράψω την άποψή μου ως συγγραφέας- τον χώρο που εκπροσωπώ εδώ και κάμποσο καιρό. Σίγουρα η τεχνητή νοημοσύνη θα ελαχιστοποιήσει τον χρόνο που χρειάζεται ένας συγγραφέας για να τελειώσει ένα βιβλίο. Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο. Με τη συγγραφή ο κάθε συγγραφέας  δημιουργεί ολόκληρους κόσμους. Και φανταστικούς χαρακτήρες που τους δίνει πραγματική υπόσταση. Ζει μαζί τους. Τρώει μαζί τους. Πίνει καφέ μαζί τους. Κάθε χαρακτήρα μπορούμε να τον παρομοιάσουμε με μια τεράστια πυραμίδα που ο αναγνώστης μαθαίνει μόνο την κορυφή της. Για να μπορεί όμως να σταθεί η κορυφή χρειάζεται και η βάση. Και αυτό αφορά μόνο το συγγραφέα. Η όλη διαδικασία συγγραφής ενός βιβλίου έχει μια ξεχωριστή μαγεία. Ο αναγνώστης από την άλλη θέλει να διαβάσει την άποψη του συγγραφέα για ένα θέμα. Να δει τη δική του
οπτική γωνία. Να νιώσει τα δικά του συναισθήματα. Κλείνοντας, για κάθε συγγραφέα η όλη διαδικασία έχει κάτι ξεχωριστό και ιδιαίτερο. Δε γίνεται από τύχη ή κατά λάθος κάποια/ος συγγραφέας. Είναι συνειδητή απόφαση. Και για όλη τη διαδικασία συγγραφής. Καταθέτει την ψυχή του! Και όλα αυτά τα στερεί η τεχνητή νοημοσύνη και στον συγγραφέα αλλά και στον αναγνώστη.

https://www.in.gr/2026/02/08/in-science/ai/xeironaktiki-kai-pneymatiki-ergasia-kanei-diakriseis-ai-ta-40-epaggelmata-pou-apeilei-perissotero/?utm_medium=Dark_Social&utm_source=Share

15.01.2026

Μοναχικότητα: ο απαραίτητος χώρος της δημιουργίας

Γράφω και γίνομαι συγγραφέας σημαίνει μοναχικότητα. Προσοχή όμως· όχι μοναξιά, αλλά μοναχικότητα. Δύο έννοιες που συχνά συγχέονται, μα στην ουσία τους είναι βαθιά διαφορετικές. Η μοναξιά είναι σκληρή, βαριά, κάποιες φορές απροσπέλαστη· ένα συναίσθημα που σε εγκλωβίζει και σε απομακρύνει από τους άλλους. Αντίθετα, η μοναχικότητα είναι επιλογή. Είναι ένας χώρος σιωπής που δημιουργείς συνειδητά, ένα καταφύγιο όπου μπορείς να ακούσεις τη φωνή σου χωρίς παρεμβολές.
Η πρώτη διαρκεί πολύ, συχνά περισσότερο απ’ όσο αντέχει η ψυχή. Η δεύτερη, όμως, υπάρχει μόνο όσο την απαιτεί η δημιουργικότητα. Έρχεται, σε συνοδεύει στη διαδικασία της έμπνευσης και αποχωρεί διακριτικά, αφήνοντας πίσω της λέξεις, εικόνες, κόσμους ολόκληρους. Είναι η στιγμή που αποσύρεσαι για να συναντήσεις τον εαυτό σου, όχι για να χαθείς, αλλά για να επιστρέψεις πλουσιότερος.
Είσαι έτοιμος να κάνεις αυτή την επιλογή; Να αγκαλιάσεις τη σιωπή χωρίς φόβο και να τη μετατρέψεις σε δημιουργία; Αν ναι, τότε είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας — και γενικά, καλλιτέχνης.

15.12.2025

Όταν η Ιστορία Γεννιέται τα Χριστούγεννα

Σε δέκα μέρες έχουμε Χριστούγεννα! Μια γιορτή που όπως κάθε γιορτή δε χρειάζεται ξεχωριστές λέξεις για να δείξεις την ομορφιά της. Δε χρειάζονται επίθετα που τονίζουν τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές και τις μελωδίες. Αρκεί μόνο να αναφέρεις ότι είναι Χριστούγεννα και όλα έρχονται από μόνα τους στο μυαλό σου. Είναι άλλωστε μια οικογενειακή γιορτή και μια ευκαιρία για ξεκούραση. Σωματική και πνευματική. Ωστόσο, παρόλο αυτή τη χαλαρότητα, μπορεί η συνάντηση με φίλους ή ακόμα και μια βόλτα σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά να γεννήσει μια ιστορία. Αν τύχει και χιονίσει κιόλας μπορεί και να φτάνει μόνο αυτό. Η δημιουργία και η έμπνευση έτσι κι αλλιώς δεν έχει ωράρια ούτε ξέρει από διακοπές και γιορτές. Αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να είσαι πάντα έτοιμος. Ποτέ δεν ξέρεις πού, πώς και πότε θα ξεκινήσει μια ιστορία.

15.11.2025

Τι με εμπνέει να γράφω

Η έμπνευση μπορεί να κρύβεται παντού· σε μια εικόνα, σε μια συζήτηση, σε μια τυχαία στιγμή της καθημερινότητας.
Κάποιες φορές, μια απλή βόλτα στη γειτονιά μπορεί να γεννήσει μια ιστορία. Άλλες φορές, είναι ένα βιβλίο, μια ταινία ή μια μουσική μελωδία που ανοίγει τον δρόμο για καινούριες σκέψεις.
Η συγγραφή για μένα είναι ένας τρόπος να αποτυπώνω αυτά τα μικρά κομμάτια της ζωής που διαφορετικά θα χάνονταν μέσα στον χρόνο. Είναι μια προσπάθεια να δώσω φωνή σε συναισθήματα που δύσκολα εκφράζονται αλλιώς.

15.10.2025

Όταν η τεχνολογία αγγίζει τη δημιουργία

Να που έφτασε η εποχή που η τεχνολογία κάνει μια δυναμική είσοδο στη λογοτεχνία. Θα θέλαμε όλοι όσοι ασχολούμαστε- άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο- με την καλλιτεχνική δημιουργία να κρατήσουμε αυτή την ομορφιά της δημιουργίας μακριά από το AI. Είναι όμως δυνατόν; αναρωτιέμαι.... Το πρόβλημα όμως γίνεται ακόμα πιο σοβαρό μιας όλο και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν ένα laptop ή το Smartphone με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε • αν δεν έχει συμβεί ακόμα, να ξεχάσουμε να γραφουμε! Και το πρόβλημα αφορά σοβαρά τις επόμενες γενιές που δε θα χρειάζεται καθόλου να γράφουν. Μήπως θα πρέπει ν' αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα σχετικά με την τεχνολογία; Όσο ακόμα δεν είναι αργά δηλαδή. Βέβαια η επέλαση της τεχνιλογίας είναι δεδομένη. Δεν μπορούμε να την αποφύγουμε. Μόνο να την καθυστερήσουμε.

https://www.kathimerini.gr/society/562324945/echoyme-xechasei-pos-na-grafoyme-sto-charti/

15.09.2025

Η αρχή ενός ταξιδιού στη συγγραφή

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι ιστορίες με συνόδευαν. Μικρές αφηγήσεις, εικόνες από την καθημερινότητα και σκέψεις που ζητούσαν να γίνουν λέξεις στο χαρτί.
Η συγγραφή δεν είναι απλώς μια διαδικασία· είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που σε μαθαίνει να παρατηρείς τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, να ανακαλύπτεις νέες πτυχές του εαυτού σου και να μοιράζεσαι συναισθήματα με τους άλλους.
Με αυτό το blog θέλω να ανοίξω ένα μικρό παράθυρο στην πορεία μου. Να μοιράζομαι στιγμές, σκέψεις, αλλά και μικρά αποσπάσματα από έργα που ετοιμάζονται ή μένουν ακόμα κρυμμένα στα συρτάρια.
Ανυπομονώ να μοιραστούμε μαζί αυτή τη διαδρομή.